Tymczasem w celi prĂłbki numer 78M, jeniec powoli wybudzaÂł siĂŞ z regenerujÂącego snu. PoruszajÂąc niemrawo zdrĂŞtwiaÂłymi palcami, staraÂł siĂŞ odzyskaĂŚ w nich czucie. Najbardziej ze wszystkiego bolaÂła go gÂłowa, mimo Âże za kaÂżdym razem zaklĂŞcie szaleĂąca trafiaÂło prosto w serce. CzuÂł, jakby miaÂł najwiĂŞkszego kaca pod sÂłoĂącem.
- Psst, psst. Godryk! PSSYT!
- Zamknij japĂŞ, kundlu!
- Dobra, dobra, Âśpij juÂż! Godryk, sÂłyszysz mnie?
Gryffindor otworzyÂł oczy, czujÂąc jak gÂłowa mu eksploduje. Przez moment widziaÂł tylko biaÂłe, oÂślepiajÂące ÂświatÂło. MusiaÂł kilka razy zamrugaĂŚ, by w koĂącu dojrzeĂŚ niewolnika z sÂąsiadujÂącej celi.
- Co... jest... – wychrypiaÂł, starajÂąc siĂŞ w pozycji siedzÂącej rozprostowaĂŚ nogi. Jego sÂąsiadem byÂł osiemnastoletni chulaka, Talamon Talenhal. Ostatni raz byÂł na prĂłbie tydzieĂą temu i prawdopodobnie czeka go najbliÂższa. SiedziaÂł tutaj juÂż prawie piĂŞĂŚ miesiÂące, w wyniku komplikacji straciÂł jedno ucho i prawÂą stopĂŞ. Jednak jego ciaÂło nadal byÂło silne, daÂło siĂŞ zawiesiĂŚ na hakach i reagowaÂło na zaklĂŞcia. Prawdopodobnie dÂługo juÂż tu nie przetrwa.
- Mam dla ciebie wodĂŞ – odrzekÂł spokojnie, kuÂśtykajÂąc w g³¹b swojej celi. Po chwili wrĂłciÂł z cynowym kubkiem wypeÂłnionym do poÂłowy zatĂŞch³¹, zgni³¹ wodÂą.
KaÂżda prĂłbka po torturach potrzebowaÂła wody, gdyÂż byÂła wyczerpana i odwodniona. Desan doskonale zdawaÂł sobie z tego sprawĂŞ. Jednak nie mĂłgÂł dopuÂściĂŚ, by jego niewolnicy (jak pieszczotliwie lubiÂł ich czasem nazwaĂŚ) zyskiwali trochĂŞ wiĂŞcej siÂły niÂż to potrzebne. Dlatego teÂż byli wiecznie spragnieni, zziĂŞbniĂŞci i gÂłodni.
- Dzfieky – wyjÂąkaÂł Godryk, trzĂŞsÂącymi rĂŞkami chwytajÂąc przez kraty kubek. CzêœÌ wylaÂł na twarz, nie bĂŞdÂąc w stanie utrzymaĂŚ go spokojnie, lecz udaÂło mu siĂŞ wzi¹Ì kilka maÂłych ÂłykĂłw. OdÂłoÂżyÂł naczynie, wykoĂączony i zamkn¹³ na chwilĂŞ oczy. Talamon cierpliwie czekaÂł, aÂż wspó³wiĂŞzieĂą dojdzieÂł do siebie.
- Nie wiem co bym bez ciebie zrobiÂł – odezwaÂł siĂŞ cicho Gryffindor. SpojrzaÂł z troskÂą na kolegĂŞ. Tak maÂło Âżycia juÂż w nim byÂło.
- To lepiej siĂŞ dowiedz i to prĂŞdko, Godryku – zaÂśmiaÂł siĂŞ gruÂźliczo Talenhal – czujĂŞ, Âże mĂłj czas jest bliski. Ech, dobrze, Âże wypiÂłem tyle ile zdoÂłaÂłem i wydupczyÂłem tyle ile daÂło radĂŞ. MĂłwiĂŞ ci, trzeba korzystaĂŚ z Âżycia pĂłki siĂŞ da, bo moÂże kiedyÂś porwaĂŚ ciĂŞ jakiÂś zawszony owcojebca i testowaĂŚ swoje chore pomysÂły.
Podrapa³ siê po brudnym ramieniu na którym widnia³a blizna gryfa. Gryf by³ znakiem rozpoznawczym próbek Desana. Wypala³ go ¿ywcem na lewym ramieniu ka¿dego porwanego m³odzieùca. Nie by³o to potrzebne, jeszcze nikomu nie uda³o siê uciec, lecz Desan robi³ to ze zwyk³ej pró¿noœci. Chcia³ zrobiÌ z nich swoje rzeczy, swoj¹ w³asnoœÌ. OznaczyÌ. Godryk spojrza³ na swoje ramiê. Jego gryf nadal trochê parzy³.
- Musimy stÂąd uciec. To nie moÂże siĂŞ tak skoĂączyĂŚ.
- Wiesz ilu tu byÂło takich, co tak myÂśleli? DziesiÂątki – odezwaÂł siĂŞ z celi naprzeciwko Gruby Adonis. ByÂł on jak dotÂąd najdÂłuÂższÂą prĂłbkÂą Desana, a przy Âżyciu utrzymywaÂła go tylko jego dziwnym zwyczajem niemalejÂąca tusza.
- I co siĂŞ z nimi staÂło?
- Wszyscy sÂą w piwnicy. Szczury ich jedzÂą.
- To on tych ciaÂł nie pali?! – krzykn¹³ z przeraÂżeniem Godryk. Naraz z innych cel poleciaÂły wyzwiska tych, co starali siĂŞ odpocz¹Ì przed kolejnymi torturami. Gdy Talamon zdoÂłaÂł ich uciszyĂŚ, Gryffindor kontynuowaÂł:
- Przecie¿ od tego bior¹ siê ró¿ne niebezpieczne choroby...
- Co Ty? Od umarlakĂłw? Z nich juÂż nic nie ma, moÂże tylko kompost – oburzyÂł siĂŞ Adonis, nadymajÂąc. WiĂŞcej siĂŞ juÂż nie odezwaÂł. Talamon teÂż jakoÂś ucichÂł, wsÂłuchujÂąc siĂŞ w kapiÂącÂą z oddali wodĂŞ. Godryk siadÂł po turecku, ÂłapiÂąc siĂŞ za gÂłowĂŞ. WiedziaÂł, Âże tak nie moÂże siĂŞ to skoĂączyĂŚ. Musi coÂś zrobiĂŚ.
Wtem rozlegÂł siĂŞ dÂźwiĂŞk odryglowywania drzwi i gÂłoÂśne kroki. WiĂŞÂźniowie zaczĂŞli siĂŞ wybudzaĂŚ, uciekajÂąc w g³¹b swoich cel. Ponura, zakapturzona postaĂŚ wolno kroczyÂła miĂŞdzy niewolnikami, taszczÂąc za sobÂą tasak. Tasak byÂł wielkoÂści dorodnego mĂŞÂżczyzny i prawdopodobnie tylko ten stwĂłr potrafiÂł go podnieœÌ. ByÂł on najbardziej zaufanym posÂłaĂącem czarnoksiĂŞÂżnika. PodÂświadomie wybieraÂł tych wiĂŞÂźniĂłw, ktĂłrzy mieli juÂż odpowiedniÂą iloœÌ siÂł, by poddaĂŚ siĂŞ torturom. W koĂącu zatrzymaÂł siĂŞ przed celÂą Talamona. WskazaÂł palcem charczÂąc krĂłtkie „TY”. Cela samoistnie siĂŞ otworzyÂła, potwĂłr podniĂłsÂł ogromny tasak. Talenhal uÂśmiechn¹³ siĂŞ cynicznie, wstajÂąc z brudnej podÂłogi. Powoli pokuÂśtykaÂł do potwora. OdwracajÂąc siĂŞ jeszcze w stronĂŞ Godryka rzuciÂł szeptem:
- Czas zacz¹Ì bal.
Godryk potrz¹sn¹³ g³ow¹, ³zy wyskoczy³y mu na policzki. Wiedzia³, po prostu wiedzia³, ¿e ostatni raz widzi tego osiemnastoletniego, zmasakrowanego m³odzieùca. Móg³ on mieÌ tyle jeszcze ¿ycia przed sob¹, zamiast spe³niaÌ chore marzenia czarnoksiê¿nika. Poczu³, ¿e wzbiera siê w nim wœciek³oœÌ.
- NIE! – krzykn¹³, nie panujÂąc nad sobÂą. PodniĂłsÂł siĂŞ resztkami siÂł i doskoczyÂł do drzwi celi. WyciÂągn¹³ wychudzonÂą rĂŞkĂŞ, ÂłapiÂąc stwora za szatĂŞ. Talamon spojrzaÂł na niego, po raz pierwszy przeraÂżony. PotwĂłr powoli odwrĂłciÂł siĂŞ w stronĂŞ Godryka. SchyliÂł siĂŞ, majÂąc swojÂą gÂłowĂŞ przy twarzy chÂłopaka. Godryk poczuÂł przeszywajÂące zimno, ktĂłre wydobywaÂło siĂŞ z otworu kaptura. Jednak nadal trzymaÂł go za szatĂŞ.
- WeÂź mnie zamiast niego! ZaprowadÂź mnie do Desana!
Potwór wystawi³ rêkê z rozpostartymi, mlecznobia³ymi palcami. Jego skóra by³a parchata, gdzieniegdzie wisia³a, ukazuj¹c krwawe linie. Wci¹gn¹³ powietrze, zasysaj¹c niemal ca³e, jakie znajdowa³o siê w pomieszczeniu. Wypuszczaj¹c je, warkn¹³ coœ niezrozumia³ego.
Godryk polecia³ z impetem na œcianê, odrzucony zaklêciem stwora. Osun¹³ siê bezw³adnie na posadzkê. Potwór odwróci³ siê powoli w kierunku Talamona i wskaza³ mu g³ow¹ wyjœcie.
- NIE! JA CHCÊ! BÂŁAGAM! – krzykn¹³ resztkami siÂł Godryk, podnoszÂąc siĂŞ na dr¿¹cych kolanach. DopadÂł znĂłw drzwi celi. – Zostaw go!
Potwór przystan¹³, opieraj¹c siê o tasak. By³ wyraŸnie zdezorientowany. Nie zdarzy³o siê jeszcze, by jakiœ wiêzieù chcia³ iœÌ na tortury. W koùcu po krótkim namyœle podniós³ tasak.
I uci¹³ g³owê Talamona.
Potoczy³a siê ona w kierunku wrzeszcz¹cego Godryka, patrz¹c martwymi oczami w sufit. Stwór nie zwa¿aj¹c na rozpacz ch³opaka, kopn¹³ g³owê Talenhala gdzieœ dalej i wyci¹gn¹³ wiêŸnia z celi. Podnosz¹c go za szyjê do pozycji pionowej, wskaza³ palcem wyjœcie. Godryk ³kaj¹c cicho uda³ siê na tortury. Nie wierzy³, po prostu nie wierzy³, ¿e swoim zachowaniem skaza³ Talamona na œmierÌ. By³ wœciek³y, jednak nie na siebie ani nie na stwora. By³ wœciek³y na czarnoksiê¿nika. Za to, ¿e zabiera³ ¿ycia i nadzieje dziesi¹tkom m³odych, czêsto zdolnych czarodziejów. Spojrza³ na swoje ramiê. Gryf zawsze bêdzie mu przypomina³ o jego przyjacielu z celi.
- Kogo mi przyprowadziÂłeÂś, Nicturmie? – odezwaÂł siĂŞ zmĂŞczonym gÂłosem Desan, patrzÂąc z zaciekawieniem na Godryka – przecieÂż to prĂłbka numer 78M, wykorzystaÂłem jÂą ostatnio.
PotwĂłr zawarczaÂł coÂś niezrozumiaÂłego. Desan pokrĂŞciÂł gÂłowÂą.
- NiemoÂżliwe Nicturmie, jakim cudem niewolnik moÂże tego chcieĂŚ? Chyba nie jesteÂś masochistÂą? – odezwaÂł siĂŞ do Godryka. ChÂłopak pokiwaÂł tylko przeczÂącÂą gÂłowÂą.
- Och, czemu pÂłaczesz? Boisz siĂŞ? PrzecieÂż to nie byÂła twoja kolej. No, no prĂłbko 78M, trochĂŞ psujesz mi plany! O co chodzi?
Godryk prze³kn¹³ silnê i zbieraj¹c w sobie ca³¹ sw¹ nienawiœÌ. Zacisn¹³ rêce i spojrza³ na Desana.
Nagle wokó³ zafalowa³y wyrwane z ksi¹g kartki, okiennice zamyka³y siê i otwiera³y. Czarnoksiê¿nik spojrza³ z lêkiem na m³odzieùca. Nim zd¹¿y³ zareagowaÌ, ogromny tasak przeci¹³ powietrze tu¿ przed nosem Godryka. Ch³opak przera¿ony cofn¹³ siê o krok.
Desan nic nie mĂłwiÂąc usiadÂł wygodnie przy swoim biurku. PoÂłoÂżyÂł rĂŞce na blacie, stykajÂąc ze sobÂą wskazujÂące palce. Po dÂłuÂższej chwili odezwaÂł siĂŞ z powagÂą:
- Zostaw nas, Nictrumie.
StwĂłr postaÂł chwilĂŞ niezdecydowany, po czym zawarczaÂł coÂś niecierpliwie.
- Nie Noctrumie, dziœ tortur nie bêdzie. Mo¿esz iœÌ do piwnicy. I tak, zabierz ze sob¹ cia³o próbki numer 62M
Gdy za potworem zamknĂŞÂły siĂŞ drzwi, czarnoksiĂŞÂżnik odezwaÂł siĂŞ znowu:
- UsiÂądÂź chÂłopcze.
Podsun¹³ mu ró¿d¿k¹ krzes³o. Godryk powoli podszed³, po raz pierwszy od wielu lat czuj¹c miêkkoœÌ mebla.
- Jak siĂŞ nazywasz?
Ch³opak spojrza³ na niego ze z³oœci¹ i zacisn¹³ usta.
- MoÂżesz byĂŚ dalej prĂłbkÂą 78M, dla mnie to nie ma znaczenia...
- Godryk Gryffindor – wycharczaÂł z trudem, przerywajÂąc mu. Desan bez sÂłowa wstaÂł i podszedÂł do oszklonej szafy. Wyj¹³ dwie krysztaÂłowy szklaneczki i butelkĂŞ czerwonego wina. NalaÂł napĂłj do kaÂżdej z nich i jednÂą podaÂł Godrykowi.
- Masz, pij. Powinno ci siĂŞ polepszyĂŚ.
Godryk spojrza³ niechêtnie na czerwony p³yn, jednak wypi³ jednym haustem. Zapiek³o go w popalonym gardle, odkaszln¹³. Czarnoksiê¿nik znów mu pola³.
- Powiedz mi Godryku, kim byli twoi rodzice?
- Nikim – odpowiedziaÂł po chwili zastanowienia.
- Na pewno? JesteÂś doœÌ niezwykÂłym mÂłodzieĂącem. Gdybym wiedziaÂł wczeÂśniej... Pewnie masz mnie za szaleĂąca? Otó¿ Godryku, kaÂżdy wynalazca jest po trochu szaleĂącem. Inaczej nie byÂłoby rzeczy nowych. Wiesz jak wynaleziono ró¿dÂżki? Wiesz, tak? Ollivandera teÂż wyzywali od wariatĂłw. A jednak teraz czarodzieje nie mogÂą siĂŞ obyĂŚ bez jego wynalazku. To niezwykÂłe, doprawdy niezwykÂłe... Ja jednak zasmakowaÂłem w nieco mroczniejszych wynalazkach. To co chcĂŞ stworzyĂŚ, jest niesamowite, wrĂŞcz podniecajÂące! Nie krzyw siĂŞ, sam to zobaczysz! WyobraÂź sobie, ludzie (zarĂłwno magiczni jak i niemagiczni) majÂą ró¿nÂą wolĂŞ i ró¿ny charakter. Jednak jest jedno co ich ³¹czy – strach przed bĂłlem i przed ÂśmierciÂą. Tak, Godryku, nawet ja obawiam siĂŞ Âśmierci! ChcĂŞ wynaleŸÌ zaklĂŞcie, ktĂłre pozwoli mi w bÂłyskawicznym stopniu zapanowaĂŚ nad przeciwnikiem, dostarczajÂąc mu tak ogromnej dawki bĂłlu, by bÂłagaÂł o ÂśmierĂŚ. I chcĂŞ, by tÂą formu³ê znaÂła tylko jedna osoba. Potrzebuje dziedzica.
Godryk podniĂłsÂł gwaÂłtownie gÂłowĂŞ, opluwajÂąc siĂŞ czerwonym winem. Nie chciaÂło mu siĂŞ sÂłuchaĂŚ glĂŞdzenia tego wariata, byÂł zmĂŞczony, obolaÂły i nie mĂłgÂł pogodziĂŚ siĂŞ ze ÂśmierciÂą Talamona. Jednak ostatnie zdanie go zszokowaÂło. PokrĂŞciÂł z niedowierzaniem gÂłowÂą.
- Tak, Godryku Gryffindorze, myœlê ¿e móg³byœ byÌ godzien takiego zaszczytu. B³êdem by³o robiÌ z ciebie próbkê, gdy drzemie w tobie taka sama moc i potêga jak i we mnie. Myœlê, ¿e mo¿emy sobie pomóc.
- Ja... ja mam pomĂłc TOBIE? – nie wytrzymaÂł juÂż, wstajÂąc szybko z krzesÂła. Desan zmarszczyÂł niezadowolony brwi.
- No chyba, Âże wolisz wracaĂŚ do celi i czekaĂŚ na powolnÂą ÂśmierĂŚ. WybĂłr naleÂży do ciebie.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.